In het echte leven zijn we voortdurend bezig om de werkelijke betekenis achter woorden te ontcijferen. Als je partner zegt dat het ‘prima’ is dat je weer moet overwerken, hoor je aan de toon dat het helemaal niet prima is. Als een collega zegt dat je presentatie ‘interessant’ was, weet je misschien niet goed wat je daarmee aan moet.
We communiceren in lagen. Er is: 1. Wat we zeggen, en 2: Wat we eigenlijk bedoelen. Soms zijn die twee hetzelfde, maar vaak niet. We houden dingen achter uit beleefdheid, uit angst, uit schaamte, of simpelweg omdat we zelf nog niet precies weten wat we voelen.
In fictie werkt dit precies zo. Sterker nog: het moet zo werken, wil je personages neerzetten die levensecht aanvoelen. Personages die altijd precies zeggen wat ze denken en voelen, zijn niet alleen onrealistisch, maar ook nog eens saai. Er valt niets te ontdekken voor de lezer.
Wat je personages niet zeggen
In het echte leven zijn we voortdurend bezig om de werkelijke betekenis achter woorden te ontcijferen. Als je partner zegt dat het ‘prima’ is dat je weer moet overwerken, hoor je aan de toon dat het helemaal niet prima is. Als een collega zegt dat je presentatie ‘interessant’ was, weet je misschien niet goed wat je daarmee aan moet. We communiceren in lagen. Er is: 1. Wat we zeggen, en 2: Wat we eigenlijk bedoelen. Soms zijn die twee hetzelfde, maar vaak niet. We houden dingen achter uit beleefdheid, uit angst, uit schaamte, of simpelweg omdat we zelf nog niet precies weten wat we voelen. In fictie werkt dit precies zo. Sterker nog: het moet zo werken, wil je personages neerzetten die levensecht aanvoelen. Personages die altijd precies zeggen wat ze denken en voelen, zijn niet alleen onrealistisch, maar ook nog eens saai. Er valt niets te ontdekken voor de lezer.