Je kent het vast wel. Het begin van een verhaal lijkt soms zichzelf te schrijven. Je weet wat je te doen staat. Je introduceert je hoofdpersoon, zet de wereld neer, laat het probleem zien dat opgelost moet worden. Er is veel te vertellen en de lezer is nieuwsgierig naar wat komen gaat. Het einde heeft ook een natuurlijke aantrekkingskracht. Daar werkt alles naartoe, daar vallen de puzzelstukjes op hun plek, daar krijgt de lezer waar hij op hoopte (of juist niet, als je van plot twists houdt). Maar het midden? Dat is het stuk waar je personage van A naar B moet komen, van het begin naar het eind. Zonder dat het voelt als een saaie tussenstop. Het is het deel waar je de spanning moet vasthouden terwijl je nog lang niet bij de climax bent. En daar gaat het vaak mis.