Wees een deadline-werker!
Ik lijk wel gék, denk ik soms. Zo ook de afgelopen week. Als een malle heb ik zitten typen. Als mijn leven een tekenfilm was, dan had je de rook uit mijn toetsenbord kunnen zien komen.
En waarom?
Vanwege een deadline.
Een echte deadline?
Nee, niet bepaald. Althans, het is maar net hoe je het bekijkt.
Een boek schrijven doe je in principe helemaal alleen. Zelfs als je een uitgever hebt en een vaste redacteur, wachten zij doorgaans braaf tot jij iets inlevert. Tenzij ze het wel héél lang vinden duren. Of tenzij je zelf met hen iets afspreekt.
Voor mijn non-fictieboek mailde ik in december naar mijn redacteur: ‘Ik zet mijn deadline voor de eerste zes hoofdstukken op 22 januari 2026’. Dat klonk toen nog lekker ver weg; het was een heel ander jaar dan het jaar waarin we op dat moment leefden.
‘Prima!’ antwoordde zij.
En het is niet zo dat ik niet aan de slag ging. Sinds dat moment heb ik gestaag aan het manuscript gewerkt. Maar er kwamen ook genoeg andere dingen voorbij, zoals de column die ik sinds november om de week schrijf voor de regionale kranten van Mediahuis.
Eindelijk een eigen, vaste column, dat wilde ik al heel lang! Maar ja, het kost natuurlijk wel tijd. Net zoals de Schrijfplaats-nieuwsbrieven en alle andere dingen die ik ook nog doe.
En ineens was het 19 januari 2026, de week van mijn deadline.
Natuurlijk had ik mijn redacteur kunnen mailen en de deadline kunnen verschuiven. Maar nee, dat heb ik in al die jaren nog nooit gedaan. Omdat ik geloof dat als je daar eenmaal mee begint, er altijd wel een ‘goede’ reden is om het toch nog even uit te stellen. (Natuurlijk kan er altijd een écht goede reden zijn waarom je de deadline niet haalt, zoals het overlijden van een dierbare. Maar dit heb ik gelukkig nog niet meegemaakt.)
En juist omdat ik die deadline die eigenlijk geen deadline is - want: niets officieels en als ik hem niet haal gebeurt er verder helemaal niets - behandel alsof hij in steen gehouwen is, werkt dit voor mij zo goed.
Want ja, vuur uit mijn toetsenbord, veel te weinig bewogen deze week en ijsvingers (want onze verwarming heeft het helaas begeven), MAAR: deadline gehaald!
Dus dat is mijn tip van de dag, zeker als je al lang werkt aan een boek en het maar niet lukt om schrijfmeters te maken: stel een realistische(!) deadline en houd je hieraan.
Het helpt om een goede vriend, je partner of je moeder te vertellen wat jouw deadline is. Vraag hen vooral om jou te helpen je hieraan te houden. (Als je nu al weet dat dit ruzie gaat opleveren met je partner, neem dan maar liever iemand anders.)
En als jouw geest, wanneer de deadline nadert, steeds redenen gaat verzinnen waarom het écht niet mogelijk is en je merkt dat je allerlei smoesjes aan het bedenken bent om aan je deadline-helper uit te leggen waarom je het - helaas - toch niet gaat halen, denk dan vooral aan mij.
De tekenfilmversie van mij, met brandend toetsenbord en al!
Want het ís mogelijk. Je hebt immers een realistische deadline bepaald. Dus al moet je jezelf met je tong op je knieën en kapotte voeten over de finishlijn slepen: het gaat je lukken.
Maar dan moet je er wel voor gaan!