Waarom verveling een van je beste schrijfgereedschappen is
Je telefoon ligt op tafel. Je hebt net je mail gecheckt, een video bekeken (die je eigenlijk niet echt wilde zien) en daarna heel bewust je telefoon weggelegd. En nu heb je het gevoel dat je nog iets moet checken. Maar wat? Je hand gaat alweer richting je telefoon…
Maar nee, doe het niet! Blijf gewoon even zitten. Doe niets.
Verveel je.
Dagdromen, dwalen, verbanden leggen
Verveling heeft een slecht imago. Maar voor schrijvers is dat (soms wat ongemakkelijke) ‘nietsdoen’ misschien wel de meest onderschatte bron van ideeën die er is.
Neurowetenschappers noemen het het ‘default mode network’: het deel van je hersenen dat actief wordt zodra je niet gefocust bent op een taak. Dagdromen, dwalen, associëren. Het is precies dit netwerk dat in verband wordt gebracht met creativiteit, met het leggen van verbanden die je bewuste brein nooit zo snel zou maken.
Schrijvers weten dit intuïtief, al noemen ze het zelden verveling. Ze noemen het douchen. Wandelen. Tuinieren of ‘het huis uitmesten’. Of lummelen.
Nietsdoen.
Die momenten waarop het beste idee ineens opduikt, zijn vrijwel nooit de momenten waarop je er actief naar zoekt.
Het probleem is dat we die momenten van leegte steeds vaker opvullen. Elke wachtrij, elke treinrit, elk moment van stilte wordt onmiddellijk ingenomen. Door, jawel: die telefoon. Of een ander scherm.
En daarmee snijden we de aanvoer af van precies het soort gedachten waar verhalen van worden gemaakt.
Ideeën hebben ruimte nodig. Ze komen niet altijd - of misschien zelfs: meestal niet - als je erom vraagt.
Wat je ermee kunt
Je hoeft heus je agenda niet leeg te maken. Maar het helpt wel om te kijken waar de ruimte ligt voor ‘nietsdoen’. Een paar minuten is al heel wat.
Of laat je telefoon eens in je zak, als je in de rij staat of in de trein zit.
Of beter nog: laat hem thuis. Neem een notitieboekje mee om alle ingevingen direct vast te leggen, want goede gedachten vervliegen snel.
Maak eens een wandeling zonder podcast. Dwaal door een onbekende stad, of begin klein: wandel een rondje door je eigen buurt.
Zet er geen druk op. Verwacht niets, en zie wat er gebeurt.
Het klinkt zo simpel en dat is het ook. En tegelijk ook niet. Want we zijn het nauwelijks nog gewend.
Gewoon een poosje zitten, zonder scherm, zonder boek, zonder muziek. Gewoon zitten. Zonder afleiding. Het voelt onwennig in het begin, misschien zelfs een beetje vervelend. Maar ergens in die stilte begint je hoofd te bewegen naar een scène die je al een tijdje niet verder krijgt, een personage dat ineens iets zegt, een herinnering die zomaar opduikt.
Dat is geen toeval, maar je schrijvende brein dat eindelijk de kans krijgt.
Maak ruimte om te lummelen. En weet je wat: begin vandaag!